پروتئین‌هایی که مثل «کلید محافظ» عمل می‌کنن، می‌تونن کبدهای آسیب‌دیده رو برای پیوند مناسب کنن

محققای دانشگاه UCLA تو یه تحقیق روی موش‌ها در مورد پیوند کبد، پروتئین‌هایی رو پیدا کردن که مثل «کلیدهای محافظ» عمل می‌کنن و از کبد در برابر آسیبی که موقع وصل شدن دوباره جریان خون تو پیوند اتفاق میفته (یه فرآیندی که بهش میگن آسیب ایسکمی-خون‌رسانی مجدد) محافظت می‌کنن.

دکتر کنت جی. دری، یکی از نویسنده‌های ارشد این تحقیق، گفته که این کشف می‌تونه تعداد اعضای اهدایی رو با استفاده از درمان‌های مولکولی برای تقویت مسیرهای محافظتی کبد، بیشتر کنه. با تقویت این محافظت، اعضایی که در غیر این صورت به خاطر آسیب‌دیده بودن یا مناسب نبودن کنار گذاشته می‌شدن، می‌تونن برای پیوند مناسب بشن و به مجموعه اعضای اهدایی اضافه بشن.

دری گفت: «یکی از سرسخت‌ترین مشکلات تو حوزه پیوند عضو، کمبود سراسری کبدهای اهداییه که باعث مرگ و میر بالای بیمارا تو لیست انتظار پیوند کبد شده. این کار در نهایت می‌تونه به حل مشکل کمبود پیوند تو کشور و کم کردن آمار مرگ و میر کمک کنه.»

نتایج این تحقیق تو مجله JCI Insight چاپ شده.

آسیب ایسکمی-خون‌رسانی مجدد کبدی (IRI) وقتی اتفاق میفته که جریان خون کبد موقع پیوند قطع و بعد دوباره وصل می‌شه. این تغییر ناگهانی باعث التهابی می‌شه که به اون عضو آسیب می‌زنه.

تو تحقیقات قبلی، این محقق‌ها نقش یه پروتئینی به اسم CEACAM1 رو تو محافظت از کبد در برابر آسیب موقع فرآیند پیوند، توضیح داده بودن.

تو این تحقیق جدید، اونا کشف کردن که CEACAM1 و یه پروتئین دیگه به اسم Human Antigen R (HuR) با هم مثل کلیدهای محافظی عمل می‌کنن که جلوی این آسیب رو می‌گیرن.

محقق‌ها با استفاده از ابزارهای RNA فهمیدن که می‌تونن این کلیدها رو تقویت کنن و اثر محافظتی‌شون رو بیشتر و استرس آسیب‌زا روی کبد رو کمتر کنن.

با اینکه محقق‌ها این اثر رو تو موش‌ها پیدا کردن، ولی همین رابطه محافظتی رو بین HuR و CEACAM1 تو کبدهای انسانی‌ای هم که برای پیوند نامناسب تشخیص داده شده و کنار گذاشته شده بودن، پیدا کردن.

دری گفت که این یافته‌ها راه‌های جدیدی رو برای ایمن‌تر و موفق‌تر کردن پیوندهای کبد نشون میدن.

اون گفت: «خیلی از کبدهای اهدایی به خاطر آسیبی که موقع قطع و وصل شدن دوباره جریان خون به وجود میاد، از بین میرن یا کمی بعد از عمل از کار میفتن.»

«تحقیق ما با شناسایی پروتئین‌های محافظ HuR و CEACAM1 که به کبد کمک می‌کنن با این استرس کنار بیاد، می‌تونه منجر به درمان‌هایی بشه که کبدهای اهدایی بیشتری رو سالم نگه می‌داره. این یعنی بیماران بیشتری می‌تونن پیوندهای نجات‌بخش رو با عوارض کمتر و نتایج بلندمدت بهتر دریافت کنن.»

این تحقیق یه سری محدودیت‌ها هم داره. مثلاً، محقق‌ها میگن باید تو تعمیم دادن این یافته‌ها به آدما احتیاط کرد، چون بخش تجربی کارشون فقط بر اساس حذف ژنتیکی HuR بوده که ممکنه کاملاً برای فیزیولوژی انسان قابل استفاده نباشه.

دری گفت که قدم بعدی اینه که آزمایش کنن آیا میشه این کلیدهای محافظ رو قبل از پیوند تو کبدهای انسانی روشن کرد یا نه. اون گفت: «این یعنی باید ابزارهای خودمون رو روی اعضای کاملی که بیرون از بدن زنده نگه داشته شدن امتحان کنیم تا ببینیم آیا می‌تونیم کبد رو تقویت کنیم و بعد از وصل شدن دوباره جریان خون، مقاوم‌ترش کنیم یا نه.»

لینک منبع